En er waren er genoeg die nieuwsgierig waren naar de antwoorden.
Een groep van 25 mensen, voornamelijk valkenzeilers van binnen en buiten de regio, heeft een zeer boeiend avondje gehad. Het bier en de pizza smaakten prima en het praatje van Jan van Wijngaarden leverde zeer veel nuttige informatie op. Na afloop werden veel vragen gesteld. Rob van der Laan volgde met een korte uiteenzetting van de eisen die worden gesteld door de klasse. Aan het einde werden de meegebrachte roeren door John Wolters gewogen. De drempel om een roer te wijzigen of geheel zelf te maken is in ieder geval een stuk lager geworden.

Het verhaal van Jan

Jan begon met een stukje geschiedenis over het roer van de valk en toonde aan de hand van de tekeningen de verschillende variaties die het ontwerp heeft doorlopen.

Daarna confronteerde hij ons met een soort Sjoelbak met een gebogen balkje er over, waar een eenvoudige freesmachine op gezet kan worden. De ronding van het balkje zorgt voor een correct profiel. Het ingenieuze hulpmiddel wordt door Jan tijdelijk ter beschikking gesteld voor een enthousiaste roerblad-doe-het zelver. Voor de afwerking beval Jan een klein schaafje aan. Het roerblad schuift als het ware onder de frees door en het is daarbij handig om elke keer een soort walletje te laten staan, opdat men als men het roer omdraait dezelfde bewerking kan toepassen. Het roer kan dan niet verschuiven en wiebelen in de mal. Als je klaar bent kunnen de walletjes gemakkelijk weggefreesd worden.

Op de vraag waar nu precies het dikste punt (van het druppelprofiel) komt te zitten waren deskundigen het er over eens dat dit op circa 1/3 van voren is.

Een heikel punt betreft de onderzijde van het roer. Jan vindt dat nu het roerblad kan worden “doorgedraaid tot parallel aan de spiegel, eigenlijk de onderzijde moet worden afgeschaafd zodat deze weer evenwijdig gaat lopen met de waterlijn. Het lijkt er op dat zulks “vergeten” is bij de laatste wijziging van de klassevoorschriften. De vergelijking van de huidige positie met een waterski was treffend.

Gelukkig was VAKO-TAC voorzitter Rob van der Laan aanwezig om uit de doeken te doen dat voor dergelijke wijzigingen een procedure bestaat en het aanbevolen geschaaf vooralsnog zou kunnen leiden tot afkeuring van het roer door het Verbond. Derhalve nog even geduld met die aanpassing aan de onderzijde. Verder bleek dat de achterzijde ingekeept en versterkt mag worden met epoxy.

Aan het eind van de avond heeft John de meegebrachte roeren eens op de weegschaal gezet. Hijzelf zat met 7,2 kg (minimum gewicht is 7 kg) behoorlijk in de goeie richting. Voor enkelen was het even afzien, vooral als de weegschaal doorsloeg naar zo’n 13 kg.  Maar dat was meer om even paniek te zaaien bij de eigenaar. Maar het is nog geen voorjaar, dus pak op die frees en die schaaf! Opvallend was wel dat ondanks de verschillende bouwwijzen de gewichten niet erg ver uiteenliepen
Hugo bedankte Jan namens ons allemaal voor een bijzonder geslaagde uiteenzetting en ook Jan mocht het boek met de ontwerpen van Van der Stadt mee naar huis nemen.