Jan Wagner: Het lijkt wel een PAARD!!
Jaarlijks bezoek ik ‘De Gouwe Ouwe’, het zeilevenement voor klassieke houten jachten op de Kralingse Plas dat jaarlijks in het eerste weekend van mei door de Watersportvereniging Rotterdam (WSVR) wordt georganiseerd. Er is doorgaans een groot veld van prachtige, puik onderhouden schepen: Valken, Regenbogen, 16-quadraten, Draken en Pampussen. En Olympia-jollen en 12-voets-jollen. Ik vind het altijd iets vertederends hebben om te zien hoe van die grote kerels zich in van die kleine bootjes vermaken. Daar doen zij niemand kwaad mee.
Het weer is goed dit jaar, er staat een mooie wind, het is druk en het is er oergezellig. Ik wordt uitgenodigd om mee te varen met de houten verenigingsvlet; het is heerlijk om weer op het water te zijn. Terwijl ik met moeite en met veel vriendelijke hulp in de vlet klauter denk ik aan de eerste lange zeiltocht die ik zelf maakte.
Als zeiler was ik een laatbloeier: mijn eerste boot kocht ik toen ik 55 was. Een Top, een zes meter lange hechthouten knikspant met gaffeltuig en ophaalbaar zwaard, die luisterde naar de naam Monne. Na wat zeillessen op de Kralingse Plas bracht ik de Monne, samen met mijn zwager Rob, onder het motto: als je op de Plas kan zeilen, kan je overal zeilen, over het grote water, via Dordrecht naar het Haringvliet. Over de Nieuwe Maas en de Noord, de Dordtse Kil en het Hollands Diep, naar jachthaven De Put, waar ik een ligplaats had besproken. Ondanks een kort oponthoud in de Nassauhaven, voor het repareren van het vaantje, hebben wij die afstand toen in één lange ruk afgelegd. Dat is mij daarna nooit meer gelukt. Maar de tocht was helemaal bezeild en er stond een fantastische wind. Het ging als de brandweer. Ik hoor Rob nog roepen: ‘het lijkt wel een PAARD’, toen we over de Kil stoven. Met het gevoel een heroïsche prestatie te hebben geleverd arriveerden we pas bij zonsondergang in de Put.
Op de steiger werden we begroet door een middelbaar echtpaar in camping-smoking dat meewarig naar mijn verwaaide kop keek en ongevraagd adviseerde: ‘dat moet u toch niet meer doen meneer, op uw leeftijd’. Een slecht advies. Ik heb het mijn verdere leven in de wind geslagen.