Jan Wagner: Schipper naast god
Het is logisch maar het valt niet mee. Hoe ouder ik word hoe meer geliefden ik verlies. Dat went natuurlijk nooit, maar de ene keer hakt het er sterker in dan de andere. Vooral die keer dat Paul Koning overleed. Het is dat ik niet gay ben, anders had ik hem wel als levensgezel willen hebben.
Ik leerde Paul kennen toen ik met een vriend een open zeilboot aanschafte: een Top, een opknappertje. Paul vertelde dat hij ook een Top had gehad, toen hij bij zijn gezin woonde. Maar toen hij erachter kwam dat hij eigenlijk op jongens viel had hij, in de hectiek van het moment (en daarna), verzuimt om zijn boot uit de winterstalling te halen.
De zeilen: twee sets van grootzeil en fok en een spinnaker had hij nog op zolder liggen. Die konden wij wel krijgen. Het was het begin van een lange vriendschap van mijn vrouw en mij met Paul en zijn vriend (en latere man) Bert. Een vriendschap die verder ging dan zo maar een relatie. Wij leerden hen kennen als aimabele vrienden die altijd voor ons klaar stonden. Goede sommeliers bij al mijn tentoonstellingen en partijen. Zo betrouwbaar als de bank van Engeland en met belangstelling voor cultuur en voor kunst. De huizen die zij achtereenvolgens bewoonden waren toonbeelden van goede smaak.
Paul bleek een uitstekende zeiler die mij ook nog eens hielp met het onderhoud en het te water laten van mijn boot. Wij zeilden vaak op de Plas en op het Haringvliet, meestal met mijn kleindochtertje Roos. Paul was een goede stuurman bij wie ik graag in de trapeze hing. Roos stelde, net als ik, blind vertrouwen in hem en hij heeft dan ook een belangrijke rol gespeeld in haar liefde voor het water.
Maar Paul had één grote zwakte, dat was zijn rookverslaving. Ik trachtte hem daar zo af en toe op een zachtzinnige manier op te wijzen; want het moest natuurlijk wel gezellig blijven. Roos als grietje had daar minder moeite mee. “Steek je d’r nou wéér een op?” vroeg ze ronduit als hij buiten de wind, voorovergebogen onder het voordek, probeerde om een vuurtje in zijn shaggie te zuigen.
Die verslaving is hem uiteindelijk fataal geworden. “Eigen schuld, dikke bult” hoor ik zeggen. Dat mag zo wezen, maar daar schieten achterblijvers niks mee op. Ik mis hem voortdurend.
Jan Wagner
Dit verhaal verscheen als column in De Ster van Kralingen (desteronline.nl).